Afsluiting

Ik begin de dag vroeg, ik wil om 9 uur al weg zijn om lekker op tijd bij de sint Pietersberg te arriveren. Ik wilde dan ook ontbijten om 8 uur ‘s ochtends, het is stil in de ontbijtzaal, in feite is er niemand te horen of te zien behalve ik. Er stond al wel wat klaar, dus ik pak maar een beetje en eet wat. Ondertussen arriveert er een stelletje die ook gewoon gaat zitten, om kwartover 8 komt dan de mevrouw van het pension. Ze is een beetje verbaasd dat wij er al zitten en zegt dat het ontbijt eigenlijk vanaf kwartover 8 is, achja, ze moest nog naar de bakker voor broodjes en is pas net weer terug. Even eten, tenen tapen en ik kan weer gaan, netjes op tijd ook nog!

De wandeling

Ik loop eerst het stukje naar het beginpunt van de dag, om vervolgens al snel valkenburg uit te lopen. Grappig is hoe snel soms het lawaai van de stad verdwenen is zodra je eruit bent gelopen, vandaag is het ineens weer heel stil op weg naar de heuvel ten zuiden van valkenburg. Ik loop vandaag snel en vol energie, er lopen wat mensen voor me, ik passeer ze omdat ik zowat anderhalf keer zo snel loop. Ik twijfel toch nog even als ik geen tweede zijpad zie, dus ik sta even stil om mijn kaartje te bestuderen en mijn locatie te controleren met mijn telefoon. Gelukkig blijkt de weg nog te komen, een kleine afstand op de kaart kan heuveltje op toch best lang duren als je loopt. Aangekomen bij het zijpad blijkt het toch een flinke klim te zijn en ik moet af en toe even 5 seconden stil staan om een beetje op adem te komen. Maar als je heuveltje op loopt, en zeker eentje zo hoog als deze, betekent dat maar één ding: het gaat straks ook heuveltje af. Dat doet het dan ook op de weg naar het dorpje “terblijt”, vlak na het dorp loop ik weer door het “echte” limburg; het is heuveltje op en af, in de verte zie ik de kerk van Berg en overal eromheen het heuvelachtige landschap. Ik vindt het een mooi landschap om in te lopen en omdat het vandaag de laatste dag is gaat het allemaal soepel en snel. Als de eerste 7,1km er alweer opzitten heb ik totaal geen behoefte aan pauze, ik wil zelfs juist doorlopen, door naar de Sint Pietersberg!

Ik zie vlak voor maastricht rotsen met diepe geulen erin, ze staan te ver weg om er echt in te kijken. Ik vraag me af of die rotsen zijn gebruikt voor krijtwinning, of dat het misschien oude natuurlijke grotten zijn, hoe het ook zei: het is een mooi gezicht en ik ben er even blijven staan. Vlak na de grotten ontmoet ik twee dames die net zijn begonnen, ik geloof dat ze een paar daagjes liepen. Ik denk aan de dag dat ik net was begonnen. Het lijkt tegelijkertijd ver weg als het dichtbij lijkt en kijk me nu eens; een kilometer of 7 van de Sint Pietersberg af en dan heb ik heel het Pieterpad uitgelopen.

Maastricht

Ik loop maastricht binnen, een echte stad en dat is vrijwel meteen te zien. Het is er druk en het lawaai en rumoer van de stad omringt me al snel, de typische mensen met allerlei foute soorten kleding en haar zie je niet zo snel in een dorp. Toch val ik er op en dat is te merken aan de gezichten die regelmatig wat langer op mij blijven hangen dan op anderen. Ik loop snel door en maak weinig foto’s, een dief ga je niet zo snel achterna met een flinke tas op je rug, dus ik neem het zekere voor het onzekere en berg hem op. Op een paar keer wachten bij stoplichten na loop ik vlot maastricht door, even een tunneltje volgekalkt met graffiti door en dan wordt het een stuk drukker. Ik passeer het station en loop langs al het slenterende winkelpubliek verder maastricht door, een enkele dame loopt net zo snel als ik. Die heeft het vast ook niet zo op die drukte en dat slenteren! Na de brug over de maas is het even goed opletten in al die kleine straatjes waar je door moet, maar het gaat allemaal goed.

Het is een stuk rustiger op de weg naar de Sint Pietersberg toe, dat loopt ook meteen weer wat sneller door. De weg naar de echte berg is behoorlijk stijl, maar nu ik er bijna ben had hij voor mijn part bijna verticaal kunnen zijn, het zou me niet uitmaken: ik loop door! Ik passeer Chalet Bergrust, de plek waar ik met mijn ouders had afgesproken en loop door; verder de berg op. Op de berg is het druk met mensen die hun honden aan het uitlaten zijn, maar het zijpaadje wat me naar het echte eindpunt brengt is stil en verlaten. Alsof ik vleugels heb loop ik zonder moeite de laatste 700 meter over het paadje, terwijl ik er dan toch al 15km op heb zitten aan één stuk door… ik heb dagen gehad dat ik dat echt niet hoefde te proberen.

Het einde

Dan ben ik er: het eindpunt. Het punt waar het pieterpad eindigt, het punt waar de GR5(internationale lange afstandsroute) door naar België en verder gaat. Het punt waarvandaan je door zou kunnen gaan, door naar Santiago, door naar Rome, door naar waar je maar zou willen: het enige wat je nodig hebt is tijd en de wil om het te doen. Ik heb het gehaald, het is klaar, dat is wat ik dacht. 490 officiële kilometers, 10 naar de waddenzee, wie weet hoeveel verkeerdloop kilometers en al die kilometers van en naar overnachtingsadressen.

Van de waddenzee naar de Sint Pietersberg. Van de stugge Groningers met een harde G, naar de open Limburgers met een zachte G. Van de twijfels in het begin, naar het genieten van het uitzicht op de waddenzee, naar de dip bij Coevorden, en weer naar het genieten onder Ommen, vandaaruit naar de achterhoek met het weide platte landschap, de landhuizen die ze kastelen noemen  en het ree wat op de foto staat. Hier in het midden stap ik in de voetstappen van de dames die het Pieterpad bedacht hebben en dan weer door. Door naar “bekender” gebied, naar de verschrikkelijke overnachting in de camping en het uitkijken naar het pontje over de rijn, groesbeek waar ik voor een klein momentje over de zevenheuvelenweg loop, zelfs stukjes door duitsland wat half is overgenomen door Nederlanders. Naar het enige stukje brabant wat ik tijdens mijn tocht zie; bij vierlingsbeek. De pastorie in Swolgen, waar ik zonder blijvende psychische schade weer vanaf ben gekomen, naar bouwput Venlo. Hier slaat de heimwee en eenzaamheid pas in, de reis duurt lang en voor het eerst voel ik wat het is om alleen te reizen. Ontmoetingen, commentaar op de blog, telefoontjes en smsjes houden me op de been. De half brabander, half spanjaard in Sittard doet me denken aan thuis, uitspraken zo typisch brabants. Je merkt pas goed wat voor verschil in mensen er is als je er op let, tijdens mijn reis heb ik erop gelet en zoiets bekends doet me goed. De heimwee en eenzaamheid verdwijnt als ik de enalaatste dag niet meer alleen loop. Barstensvol energie, misschien wel het laatste restje, loop ik de Sint Pietersberg op, een spoor van verhalen met me meedragend. Een spoor wat 26 dagen geleden begon, thuis in ‘s-Hertogenbosch. Tijd om weer terug te keren, terug te keren van een reis die ik niet meer zal vergeten tot ik dement wordt en misschien zelfs dan niet!

En Santiago? Wie weet, het duurt nog even totdat ik die beslissing definitief moet/mag maken. Het is sowieso een beslissing en een eventuele reis die ik nu voorbereider kan maken.

Wie weet tot ziens,

Ryan de pieterpaddo!

Foto’s

De laatste foto’s vanaf millingen aan de rijn tot en met de sint-pietersberg.

foto 1

Het zijn er iets van 270. Klik op de link hierboven en dan zie je de eerste foto. Rechtsonder de foto staat de naam van de volgende foto, klik erop en je gaat erheen.

Geniet ervan zou ik zeggen!

Later volgt een verslag van de laatste dag.

Ik ben niet alleen

Ik wordt wakker in mijn eigen huisje na een goede nachtrust, ik wordt al een heel aantal dagen met vermoeidheid wakker en dat is echter nog steeds hetzelfde. Even het weer checken op de televisie en dan aan het ontbijt, daarna tenen tapen en uiteindelijk wordt ik keurig netjes afgezet bij het station.

Hier komt anna (een vriendin) aan om de enalaatste dag mee te lopen! Het is even zoeken naar het startpunt in een vreemde stad, maar een gigantische kerktoren en de markt, terwijl het markt is, zijn al snel gevonden. We lopen al snel samen sittard uit over de kollerberg, langs de stijle weg staan zeven kapelletjes die wat zeggen over het leven van jezus. De meeste missen we, omdat we meer aan het praten zijn dan aan het kijken. Ik denk ook helemaal niet aan mijn voet, misschien dat het daarom ook zo soepel gaat. We lopen langs het gebied van de korenwolven, europese hamster, maar zien er geen. We lopen ook in een landschap wat ik al veel eerder in limburg had verwacht: heuvels, klimmen en dalen. Het is leuk om samen te wandelen hier en vandaag, zorgen worden vergeten, pijntjes worden vergeten, heimwee is niet bestaand, eenzaamheid is verdwenen, lange wegen zijn niet meer een obstakel etc. Het landschap werkt ook mee: weide vergezichten over het limburgse heuvellandschap, vooral bovenop een heuvel is het mooi. Het weer zit ook (nog wel) mee, het is soms zelfs behoorlijk warm.

Het is nog wel even goed opletten, we lopen door waar we haaks rechts moesten. Gelukkig kwamen we er al vrij snel achter. Ook hier is het het limburg wat ik had verwacht, heuveltje op en heuveltje weer af. We lopen over allerlei soorten ondergrond en gebieden; van de stad naar de “berg”, naar tussen de weilanden, een stukje bos en dan weer een dorpje op een heuvel. We komen een waterkraan tegen die ook in mijn boekje staat, er zijn keuze knoppen en erboven staat; geneeskrachtig water tegen:
Keuze 1: dorst.
Keuze 2: platvoeten.
Keuze 3: andere kwalen, stuipen, bedwateren, zadelpijn, schurft.
Ik kies ze allemaal, maar er komt geen water uit, pah!

We komen al snel uit bij het dorpje puth, ik zeg put-h, maar we weten niet of het niet gewoon put is. Niet dat het echt uitmaakt, maar het klinkt leuker, put-h lopen we ook snel weer uit over een fietspad met aan beide kanten een verhoging. In de verte zien we kasteel terborgh al. We gaan zitten bij een café aan de zijkant van het kasteel, ons tempo ligt vrijwel gelijk en we hebben dan toch wel flink doorgestapt, in één keer zonder moeite ~8km verder. Dat was de afgelopen dagen wel anders. Aan het einde van de rust wil anna weleens ruilen van tas, nouja waarom niet?! Het lopen met een normale rugzak, waar nauwelijks iets in zit, voelt alsof je ineens veder licht bent.

We moeten even over de onvermijdelijke spoorlijn en snelweg, maar daarna is het al snel weer stil en rustig, lopend over een klein uitgehold paadje tussen de bomen. Een korte stijle klim volgt aan het einde, waarna we weer tussen de weilanden op de limburgse heuvels lopen. Hier is te voelen en te zien dat we tussen twee luchtsoorten inzitten. Anna voelt het niet, maar ik wel: rechts is het helder en warmer, links is het donkerder en kouder. Een flinke bui is op komst met eventueel onweer, beter dat we er niet middenin zitten.

We lopen even verkeerd, de markeringen waren ook niet echt duidelijk, komen uiteindelijk weer uit op het pad en lopen weer verkeerd. Het begint te plenzen, het boekje is ook opgeborgen en als gevolg loop je dus verkeerd omdat de markeringen niet altijd even duidelijk zijn. We komen wel uit bij aalbeek, maar niet op het punt in aalbeek waar we moeten zijn, we zitten een stuk zuidelijker. Het regent inmiddels hard, zelfs mijn jas die hiervoor toch echt gemaakt is laat water door. Net als we weer op het pad zitten en bijna aalbeek uitlopen horen we de donder en bliksem.  Met een hele tijd in open veld te gaan, besluiten we om liever nat te worden en te wachten, dan geraakt te worden door de bliksem. We lopen terug en gaan onder een afdakje staan, het is er relatief droog.

Als na een hele tijd de donkere wolken met bliksem en regen zijn verdwenen en enkel de regen over is, lopen we weer door. Alles is inmiddels nat, het boekje kan ook niet geraadpleegd worden, dus we moeten nog steeds vertrouwen op de markeringen. Het is af en toe twijfelen, maar het gaat goed. We lopen het ravensbos in, waar anna een deja vu heeft naar vroegere tijden, voor mij is het allemaal compleet nieuw. Het pad is inmiddels meer modder dan wat anders, regen maakt het lopen wel een stuk interessanter. Er loopt een stroompje door het bos, wat normaal waarschijnlijk droog staat, is nu een snelstromend beekje geworden. Het baant zich een weg in de geulen en buldert af en toe bij een kleine waterval. Had ik al gezegd dat stromend water me fascineerd? Vandaag is het wat dat betreft een top dag, het pad volgt de meeste tijd het beekje. We lopen er even overheen via een bruggetje en vervolgens er weer langs. Nadat we een parkeerplaats(die helemaal leeg is) zijn gepasseerd wordt het andere koek. Het beekje loopt af en toe niet meer in een diepe gleuf, maar overspoelt bijna het pad. Op sommige plekken doet hij dat zelfs ook en dan moeten we door de planten aan de linkerkant van het beekje verder.

Grote schrik

We komen aan bij het einde van het pad en zien aan de overkant een paaltje met de bekende wit-rode kleur. Het beekje stroomt over het pad en buldert omlaag op een mini waterval. Het is te ver om te springen, te diep om te lopen, te modderig. Er liggen wel wat boomstammen, maar niet genoeg en niet stabiel genoeg om er de overkant mee te bereiken. De verdere weg wordt geblokkeerd door een dicht hek en prikkeldraad over de plek waar het beekje nu stroomt. Ik overweeg het idee om het prikkeldraad door te knippen/snijden met mijn zwitsers zakmes, maar zo brutaal ben ik ook weer niet. De zevenhonderd meter moeten we terug, door de modder en tussen de planten, niks aan te doen.

We lopen terug en gaan vlakbij de weg die parallel aan het bospaadje loopt op een bankje zitten, het is inmiddels opgehouden met regenen en het wordt weer warm. Wat een verschil op één dag. We dachten nog een omleiding van ~2km te gaan te hebben(vanwege constructie aan de snelweg) dus we blijven lekker even uitpuffen. Dan gaan we toch door en lopen langs het pad waar je normaal vandaan zou komen na het beekje, wat inmiddels is uitgegroeid tot een wildwater beek. De omleiding blijkt niet meer nodig te zijn, zo blijkt tot onze blijdschap, de doorgang onder de snelweg is inmiddels klaar en we lopen zo valkenburg binnen.
Even inchecken en tas droppen, kijken voor een plek om wat te eten… handig een smart phone. We vinden er één, een pizza restaurant. Lekker! Het ijsje was ook lekker en dan is het tijd om weer terug te gaan naar het station, tijd om gedag te zeggen. Vandaag waren de “laatste loodjes” niet zwaar, integendeel. Behalve het onweer ging het allemaal, voor mijn deel, zonder moeite, hoefde zelfs de zware tas niet te dragen . De mistige omgeving die de regen achter laat heeft zijn charmes, ookal is het nat en vies worden wat minder.

Één dag te gaan, 15km, waarvan bijna de helft door maastricht. Als me dat niet gaat lukken na heel nederland door gelopen te hebben, weet ik het ook niet meer. De pieterberg, morgen ga ik hem zien, mijn “einddoel” voor inmiddels al 25 dagen en dan zit het erop, is het klaar, finito. Terug naar mijn eigen bedje, eigen tv, eigen computer, hotel mama!

Ik ben van plan om nog een verslag van de laatste etappe te maken en iets van een terugblik, maar ik denk dat daar morgen geen tijd voor is

Dus:
Tot zaterdag (?),
Het natte ryantje.

Over de grens

Ik ga vroeg naar bed en wordt ook vroeg weer wakker, ik kan vervolgens ook niet meer slapen. Nog steeds een beetje moe ga ik aan het ontbijt, een warm broodje wordt gemaakt, dat smaakt wel!
Tenen intapen, tas inpakken, gedag zeggen tegen iedereen en dan wordt ik de kilometer naar het dorp gebracht, ideaal geregeld!

De wandeling

Ik begin de wandeling moe, maar met weinig pijn in mijn voeten. Ik loop langs de ruïne van kasteel montfort, de deur is dicht, ik ben dan ook niet echt op de normale openingstijden voorbijgekomen. Er staat één toren die is gerestaureerd, indrukwekkend. Ik heb een prachtig uitzicht over de weilanden, de wolken zijn vandaag wel grijs en grauw, er is regen op komst en dat is te zien.

Al vrij snel merk ik dat mijn linkervoet tog wel begint te protesteren, beetje jammer, maar niks aan te doen. Ik kom een stelletje tegen met flinke tassen, ik vraag of ze het helemaal gaan lopen, ze gaan van zuid naar noord. Ze lopen tot vorden en stoppen dan, in twee weken willen ze er zijn. Ze blijken toch (maar) 9-10 kilo te hebben meegenomen. Ik wens ze succes en ze feliciteren mij alvast, ja met vandaag drie dagen te gaan moet het lukken. Ik dwing mezelf er niet aan te denken, maar het lukt niet. Ik denk er lang over na, in feite domineert het samen met mijn linkervoet mijn gedachten. Het hoofd zakt naar beneden en kijkt enkel naar hoe de voeten op en neer gaan, SNAP OUT OF IT! Dat is wat ik naar mezelf schreeuw: kijk om je heen, geniet, vergeet de moeheid en irritatie. Het is moeilijk, maar ik doe mijn best.

Hulp

Ik wordt geholpen door plaatjes van bekende mensen, hun ogen bedekt door zwarte strepen over de ogen. Ik hoorde al de kinder stemmen in de verte, ik verwacht ieder moment een groep enthousiaste kinderen met papieren in de hand en pennen, klaar om allerlei spellen te doen en dingen te noteren. Ze komen niet, maar het helpt. Ik ga zitten op een bankje bij de 7km afgelegd en eet de grootste appel die ik tot nu toe heb gehad, lekker. Vlak voor de rustplek is een stikker op een paal geplakt: “NB. Dan denk je aan brabant.” Ik heb er een foto van gemaakt, want anders is het bijna niet te geloven.

Slek is maar 2,5km verder, maar ik ben compleet uitgeput als ik er ben. Koffie icoontje open vanaf één uur, het is een café, het is half één. Een kilometer verder ga ik zitten op een bankje, het valt me op dat alles redelijk plat is. Ik had heuvels, bergen, stijle klimmen… alles verwacht, maar niet dit. Misschien komen ze morgen? Qua klimmen op heuvels en bergen heb ik erger gezien, dat valt weer mee.

Vlakbij de duitse grens begint het te miezeren, het is echter druk op het pieterpad, veel mensen die van zuid naar noord lopen. Ik ga zitten op een bankje onder beschutting van de bomen. Na een tijdje komt er een man voorbij, hij draagt een tas geschikt voor max 3 dagen. Hij vertelt dat hij in zeven dagen het eerste deel heeft afgelegd een jaar geleden en nu acht dagen heeft uitgetrokken voor het tweede deel. Hij loopt dan ook iedere dag in de dertig kilometer. Hij loopt door en de regen is gestopt, dus ik doe hetzelfde. Hij een meter of vierhonderd voor me en steeds verder weg(hij loopt sneller) lopen we over de grens met duitsland. Grappig is dat op de grens de weg van asfalt naar zand/grind gaat en zo blijft het voor 1,5km+ lang naar het dorpje isenbruch toe.

Koeien zijn overal nieuwsgierig. Dat is de conclusie die ik vandaag trek, van groningen tot hier, ik ben langs geen enkel veld met koeien gelopen waar er niet naar me gestaard werd. De andere conclusie die ik trek is: ik heb mijn eigen grens bereikt en moet eroverheen, doorzetten, de laatste kilometers en dagen. Lopen met pijn is taai, ik denk aan de zin: what doesn’t kill you, makes you stronger. Het helpt, ik denk aan de nijmegenaren die al een stuk eerder zijn begonnen en nog steeds bezig zijn, ik denk aan de 455kms die ik heb afgelegd, twee keer de nijmeegse en nog een stuk. Zij zien af en genieten, ik doe hetzelfde. Nee, het leven van een wandelaar gaat af en toe niet over rozen. Na het duitse dorpje millen loop ik weer de grens over, ik hoor een plof, vrij hard, er vlak na schiet een vogel weg. Er zit een nogal onguur uitziende man onder het viaduct waar ik langs moet en waar het geluid en vogel vandaan kwam, pijn even vergeten en extra hard doorlopen!

Ik speel een beetje vals, van het langste beekje van nederland zie ik de helft. Op de grens van sittard ga ik naar links, inplaats van rechtdoor naar het centrum. De bb waar ik eerst zat heeft een tijdje geleden gebeld dat ze toch op vakantie ging en heeft een nieuwe bb geregeld. Ze had niet verteld dat genoemde nieuwe bb 2km van de route af ligt. Ik heb dus de 1,5km naar het centrum vervangen met 2km naar de bb. Eenmaal aangekomen is het eerste wat ik vraag of ze mij naar het station kunnen brengen morgen, scheelt 2+km en ik moet er zijn voor tien uur!(morgen meer daarover) Gelukkig is dat geen probleem. Deze half brabander/half catalaan is precies dat. Drank, eten, alles wordt verzorgd. Ik krijg een patta van groenten, het smaakt eerlijk gezegd niet eens zo heel onaardig. Er komt een duitser bij na een tijdje, hij wil voor een hele lange tijd blijven… het is nogal een verhaal. Ik versta duits, maar vraag me niet om het te praten. Hij blijft best een tijdje zitten om te praten met de gastheer en vrouw, ik typ ondertussen het eerste stuk van mijn blog. Het wordt na een tijdje een stuk rustiger en dan zitten we plots in het half duits en half engels te praten. Ik kan wel zeggen dat het een aparte ervaring is. De duitser moet na een tijd weg en alles is geregeld, dan gaan we aan het eten. Het is pittige vis, groenten gestopt in tomaat. Ik ben normaal niet zo van de vis, kaas en groente, maar de vis was eerlijk gezegd lekker. Oké, de groente gestopt in de tomaat was een stuk minder. Als toetje spaanse sinaasappel yoghurt, was ook lekker. De uitspraken die deze half brabander doet komen bekend voor en toch moet ik er iedere keer om lachen, half brabants, half catalaans met een B&B in sittard, limburg. Ik heb weer een eigen huisje, dit keer met eigen ingebouwde wc! Af en toe heeft een wandelaar het ook zo goed, dat verandert soms per uur! Er is zelfs een tv in het hutje sinds vandaag, het is ookal weer een tijd geleden dat ik tv heb gekeken, mooier kan je het niet hebben onderweg.

37km en twee dagen te gaan, dat gaat zo wel lukken.

Tot morgen,
Het tv kijkende ryantje.

Warme nestjes

De dag begint goed, lekker geslapen met een enkele onderbreking, maar dat is inmiddels standaard. Ik ga wat vroeger dan ik had gezegd naar beneden, kwart voor negen. Het ontbijt is nog niet helemaal klaar, een broodje wordt nog opgewarmd. Uiteindelijk eet ik het broodje met stukjes ei en ham, normaal brood met honing, peperkoek, toetje en melk. Weer een goede bodem gelegd voor vandaag. Dan moet ik dit eerste warme nestje van vandaag verlaten.

De wandeling

Ik begin de wandeling door naar de kruidvat te lopen, mijn kleine tape is bijna op, heb gelukkig de grote (nog) niet hoeven te gebruiken. Daarna door naar het startpunt van de route op het marktplein, hier moet ik even goed opletten, want aan beide kanten van de kerk staan markeringen. Het trapje uit mijn boekje staat er rechts van, dus rechts wordt het! Het riviertje stinkt nogal, als ik het ruik is de geur behoorlijk erg, want mijn neus is zoals altijd half dicht. Het stroomt wel flink hard over stenen en dergelijke, ik blijf er even kijken.

Het lijkt wel alsof de kilometers van de afgelopen dagen (weken) zich opstapelen, er is een tijd geweest dat ik zo door kon lopen. Ik merk nu toch dat ik sneller moe ben en een bankje of iets wil, als ik dan zit is het gevoel vreemd genoeg na een minuut of twee weer weg, waar het in het begin een stuk langer duurde. Ik besluit vooraf om te gaan zitten bij een koffie icoontje, een kilometer of 6,5 op weg.

De route loopt langs kasteel hildenraedt, een echt kasteel met gracht en al, ten strengste verboden te betreden! Het pad loopt verder in het bos en passeert een wegkruis, het pieterpad boekje legt niet uit waarvoor het kruis is bedoeld, ik vraag het me af. Vlak na het dorpje boukoul passeer ik sportvelden, er staat een bordje voor: “Sportvelden zijn geen hondentoilet!! Bedankt voor uw medewerking”. Even later passeer ik een volgend bordje: “Ons hondenterrein is geen hondentoilet. Bedankt voor uw medewerking”. Ik moest toch even schaterlachen bij het zien van het tweede bordje.

De route voert weer over een klein stukje van de oude romeinse weg, dit had ik van te voren al gelezen, maar toen ik er was compleet vergeten. Wat wel opviel was zuidewijk spick, een adellijke kasteelboerderij, ook bewapend met gracht en al. De limburgers wisten wel wat kastelen bouwen inhield, die in gelderland vallen in het niet bij degene hier. Aan de achterkant zitten vogels iets te doen wat eigenlijk alleen maar “spelen” genoemd kan worden: ze vliegen vlak boven het water, raken het aan en vliegen dan weer verder naar de andere kant. Er zitten wel een stuk of dertig vogels die continu heen en weer gaan. Vlak na de boerderij loopt het pad over een mini paadje tussen de akkers, aan beide kanten zit prikkeldraad, je zal maar struikelen… haal je zo je nek open en dan is het afgelopen.

Het is inmiddels behoorlijk warm, waar buienradar een tijd geleden nog hevige buien voorspelde voor vandaag staat er nu een enkele bui. Aangekomen bij het koffie icoontje blijkt deze niet bestaand, balen als je er half om half op had gerekend. Gelukkig is er nog één op een halve kilometer extra. Het blijkt een camping te zijn met eetgelegenheid, cola met kersenvlaai. Om eerlijk te zijn: de vlaai is gewoon een stukje taart, alleen ze noemen het anders. Er zit nog een groepje wat volgens mij het pieterpad loopt, maar ik wilde net weggaan dus maak geen praatje. Lopend over het akkerpad staat het zweet op mijn hoofd, pet op en doorlopen want meer kan je niet doen. Ik kom plots allemaal stelletjes tegen die van zuid naar noord lopen, zouden ze het virus te pakken hebben door de nijmeegse? Het is druk op het pieterpad vandaag. Ik kijk echter vandaag ook weer voor het merendeel naar boven, want het wolkendek is weer een heel apart gezicht.

Melick

Vlak voor melick moet ik het viaduct over de snelweg heen nemen. Waar het ervoor warm was, is het na het viaduct vrij plotseling koel. Ik heb nog nooit zon snelle verandering meegemaakt, heel apart en plotseling verschil.
In melick werken mijn voeten weer niet mee, er zitten ook geen cafés langs de route dus er zit niks anders op dan doorlopen. Een oudere man loopt voor me en draait zich om.
“Ben je het pieterburenpad aan het lopen?”, vraagt hij.
“Het pieterpad, ja.”, zeg ik.
Hij loopt een stukje voor de tour begint, hij wijst me op de basiliek van sint odiliënberg… helemaal in de verte. Hij vraagt of mijn voeten pijn doen, is het merkbaar? Hij loopt een goede km mee en slaat dan linksaf waar ik rechts ga.

Stap, stap, stap. Links, rechts en kijkend naar boven en naar de basiliek die langzaam maar zeker dichterbij komt. Het duurt lang en aangekomen bij de basiliek blijkt ook hier het koffie icoontje dicht/niet bestaand als het niet het café was. Ik ga op een bankje zitten, meteen beschut voor de miezerbui die net opzet. Na een tijdje moet ik toch verder, goed opletten want in een dorp of stad neem je zo de verkeerde straat. Gelukkig gaat alles goed en zit ik zo weer in het bos.

Te geloven of niet geloven

In het bos zit een mevrouw alleen op een bankje. Ze vraagt of ik het pieterpad aan het lopen ben, ja dat dacht ik wel. Ze vraagt of het niet moeilijk is alleen, ik zeg wel op lange rechte stukken en nu zo bijna op het einde. Ik vertel dat de heimwee begint te komen en de eenzaamheid begint te knagen, misschien wel juist omdat thuis zo dichtbij is, maar nog steeds ver weg. Ze zegt dat god haar op mijn pad heeft gestuurd om even mee te praten. Ze vertelt dat de bomen, de vogels etc. puur zijn en dat de mens naar zoiets zou moeten streven, dat we geen vlees zouden moeten eten, omdat het de beesten lijden doet. Ze vertelt over een gemeenschap die bid voor de dieren. Ik vraag of het wel mag om groenten en vruchten te eten, zijn zij niet puur, doet het minder zeer voor zoiets om uit het leven te worden gerukt? Ze vertelt dat dergelijke dingen passief zijn en het niet zo voelen. Ik vraag het me af, heeft een varken/koe meer bewustzijn dan een plant, of is het gewoon omdat wij varkens en koeien enigszins begrijpen dat we dat denken. En als er een god is, waarom zijn zijn dienaren op aarde dan soms zo ontrouw aan hem. Waarom hebben mensen gebouwen nodig om dichter bij hem te zijn. Als god echt barmhartig is en het beste met de mens voor heeft, waarom heeft hij dan zoveel leed toegestaan. Als hij echt zo is, dan was er nooit een romeins rijk geweest, was er nooit een eerste en tweede wereldoorlog geweest. Misschien had hij ons dan geen eetlust of drinklust gegeven, dan hadden we geen dieren hoeven te doden, het land met rust kunnen laten en in werkelijke vrede kunnen leven. Dan waren er geen kruistochten en jihads geweest, geen 11 september, beide partijen geloven immers in hetzelfde, maar de manier waarop ze dit tot uiting brengen is totaal anders.

Er zijn teveel twijfels, teveel vragen, teveel mensen wiens daden hun voornemens en uitspraken tegenspreken. Het is teveel voor mij om te kunnen geloven in zoiets. Ik kan me voorstellen dat het fijn is als je wel gelooft, met de gedachte dat er iets meer is, in dit leven en het volgende? Ik kan het niet.
Met die gedachtes loop ik de laatste 2,5km en ga dan zitten bij een ijscafe. Na een tijdje komt er een vrachtwagen voorbij, volgeladen met varkens, toeval?

De bb zit ruim een kilometer verder en hij kan me ophalen (stond op de site), dus daar maak ik gebruik van. Het wordt al laat dus ik hou het kort: ik heb lekker gedouched en een warm ontvangst gekregen. Aan het eten zitten er twee dames bij, samen met de gastheer en vrouw. We eten lekker en praten over van alles en nog wat, het wordt al snel laat. De dochter wordt uiteindelijk opgehaald uit roermond en ook hier weer een gesprek. Het is zodoende laat dat ik begin te typen en weer klaar ben.

Ik ben weer flink moe, dus snel de oogjes dicht… morgen weer een lange dag.

Tot morgen,
Ryan vanuit een warm nestje.

Hoofd in de geschiedenis

Allereerst succes kevin met de vierdaagse! Ik ga morgen ook aan mijn laatste vierdaagse beginnen, wel een beetje een gekke: 22km, 24km, 22km en 15km.

Van het feest had ik dit keer iets meer last, omdat het wat langer duurde voordat ik in slaap viel. Ik werd wakker toen het feest al was afgelopen en heb vervolgens tot acht uur geslapen. Het ontbijt was in de kelder van het hotel, self service. Het broodje was nogal taai, evenals de spek, maar ik heb toch een goede bodem gelegd voor vandaag. Voor ik vertrek laat ik even de routewijziging uitprinten, de route is vlak na venlo compleet veranderd door de aanleg van een snelweg.

De wandeling

Ik loop naar het station, in bouwput venlo. Ik lees verkeerd, er staat: “vanuit het station rechtsaf”, ik ga vóór het station rechtsaf. Compleet de andere kant op dus, ik kom hierachter toen ik bij een rotonde kwam die toch echt de andere kant opstaat op mijn kaartje. Ik loop weer terug en ga nu goed. Ik kom twee jongens tegen: zwaar bepakt, de handdoeken en tent/kook gerei is te zien. Eentje heeft het pieterpadboekje in de hand, dus een reden voor een praatje. Ze blijken ook studenten te zijn, 20 en 19, met zijn drieën halen we het gemiddelde van pieterpaddo leeftijden omlaag! Ze hebben wild gekampeerd, stuk goedkoper dan mijn adres in venlo. Ook vertellen ze over een mooi meertje op de route (achteraf compleet vergeten en voorbij gelopen), zelf lopen ze tussen de 10 en 15 per dag… ze doen het dan ook erg rustig aan op plekjes die de moeite waard zijn. Helaas heb ik die luxe maar gedeeltelijk. Uiteindelijk nemen we afscheid en lopen we ieder weer onze richtingen op.

Vlak buiten venlo moet ik de routewijziging volgen, een groot bord staat langs de weg: “routewijziging pieterpad volg de markeringen”. Dat zullen we dan maar doen. Het gaat over een zand gebied en vervolgens een tijd langs de muur van een trappistenklooster. Bij de voorkant uitgekomen staan er allemaal verboden toegang bordjes, poort is dicht, nounou… dan niet hè. De weg voert verder langs een nogal saaie auto weg, onderweg is de bouwput buiten venlo te zien van de snelweg. Ik ga even zitten op een bankje en eet een appeltje en een stroopwafel, het lopen gaat vandaag weer niet al te vlot. Maar ik denk ook dat ik door het verkeerd lopen en de omleiding een goede 2-3km extra gelopen heb. Terwijl ik weer aan het lopen ben stopt er weer een duitse auto: “zwitserland?”, ja, naast oostenrijk… Ik zie er voor duitsers schijnbaar toch echt uit alsof ik de omgeving ken, ook is het schijnbaar lastig om hele zinnen te vormen voor ze. Na een poos weet ik ook wat hij bedoelt: klein zwitserland, een klimpark, staat toevallig in het boekje en daar liep de route oorspronkelijk langs. Volgens mij is het in de richting waar ik vandaan kom en in het nederlands zeg ik dat tegen hem, vindt het best met die duitsers. Ik ga weer door, maak nog een foto van herten, jammer dat er een groot hek omheen zit en loop uiteindelijk langs de nederlands-duitse grens weer op de normale route.

Op de normale route heb ik dan 7km afgelegd, maar het voelt eerder als tien, het lijkt me sterk dat de omleiding niet een stuk meer is. Ik zie een ree een meter of 150 voor me op het pad komen en weer wegschieten, eenmaal op de plek is hij natuurlijk nergens meer te bekennen. Er komt een stel op een tandem voorbij fietsen, verder is het stil, wat normaal ideaal zou zijn is het dat nu niet. Het pad loopt door het bos, maar het pad is te breed en de weg te lang en recht. Gelukkig is het snel heuvel op, ik loop aan de duitse kant van de grens, vlak langs een afgrond welke nederlands is. Het boekje zegt: “nergens omlaag gaan”, met een afdaling van 80° was ik dat ook niet van plan, beetje gevaarlijk. Af en toe wordt de bomenmassa even onderbroken om een uitzicht te geven over het wijdse nederlandse landschap, daar beneden… in de verte, bizar.

Ik ontmoet een stelletje wat de andere richting opgaat, dat had ik wel even nodig: het lopen gaat weer niet zo soepel. Het enige wat je hoeft te vragen aan iemand met een boekje is: “pieterpad?”, negen van de tien keer heb je even een gesprek wat je weer oppept voor de komende kilometers. Ik heb een boel momenten waarop ik me besef dat het even praten met iemand(en), het even niet alleen zijn, momenten zijn die ik toch nodig heb. In het begin niet zo, maar als het lichamelijk even tegenzit helpt het om weer even aan iets anders te denken en weer door te kunnen.  Zeker als er vaak in je boekje staat: na 1km, na ruim 1km, na 2km… ik kan het psychologisch nog steeds niet uitzetten bij de lange wegen.

Ik ben voor mijn doen laat op het punt waar ik nog iets meer als 10km moet. Ik ga zitten en eet een ijsje bij een café, een meter of honderd van de grens, het is half twee. Het stelletje wat me een tijd eerder op de tandem voorbij is gekomen zit toevallig in het café. Ze doen een zelf uitgestippelde “grenstocht”, ik kan me voorstellen dat het moeizaam gaat vandaag. De wind waait hard en haast vol van voren als je zo zuidwestelijk gaat. Na een tijdje gaan ze weg en als mijn ijsje op is ga ik ook.

Ik loop over de prinsendijk, vroeger was dit een deel van de verbindingsweg tussen xanten(stad in duitsland) en heerlen. Ik stel me voor hoe hier tweeduizend jaar geleden legioenen overheen liepen: zes breed, ontelbaar lang, met ruiters, wellicht belegerings materiaal, maar ook de handelaren en rijke romeinse koopmannen. Duitse kazematten uit de tweede wereldoorlog liggen naast de weg, ik bedenk me hoe de duitsers hier hebben gewacht op de geallieerden, of misschien wel zijn gebombardeerd. Deze weg heeft veel gezien denk ik zo; en nu een jongen, donker haar, brilletje op, vijftig liter tas op de rug en te zware schoenen voor de weg waar hij overheen loopt. Het pad slaat na een kilometer weer af in de bossen, een weg in van een kilometer of drie lang, om vervolgens weer over de prinsendijk te gaan… weer een kilometer lang. Op dit punt begin ik zelf verzonnen liedjes te zingen, de eindeloze brede bospaden waar nauwelijks wat te zien is hebben me daartoe gebracht. Er komen twee oude mannen voorbij fietsen, ze stoppen want ze vinden het toch wel bijzonder wat ik aan het doen ben. Eentje attendeert me er ook even op dat de gele bloemetjes in de wei aan de rechterkant giftig zijn voor de beesten die er grazen, maar dat ze die nu niet eten omdat ze een bepaalde geur verspreidden. Leuk hoe ze zo spontaan stoppen om dingen te vragen, ik heb de energie die ik ervan krijg nodig voor het volgende stukje.

Het pad slaat weer af en is heuvel op! Even ploeteren en bovenop naar beneden kijken: heuveltje toch maar weer overwonnen! Als ik bij de grens aankom staat er een bordje: café vijfhonderd meter verderop, ik heb inmiddels gemerkt dat je bij alle afstanden van zowel het boekje als ook dit, gerust 250 meter bij kan tellen.  Nouja, moet er toch heen. Als ik er bijna ben begint het te regenen, ik schuil even onder een boom totdat de bui voorbij is. Ik loop vervolgens in het café en drink wat cola, ik ben nog steeds laat voor mijn doen: kwart voor vier en nog 2,9km te gaan. Ik wel net weer weggaan als een meneer het ookal heel bijzonder vindt wat ik aan het doen ben. De verbijstering dat ik al drie weken bezig ben en in één keer doorga is ook bij hem weer te zien, ik ga bijna denken dat het ook echt bijzonder is.

Buiten het café maak ik een foto van het wegwijzer bord: pieterburen 413km, sint pietersberg 83km. Dit keer is het bord van beide kanten positief: 413km afgelegd (!) en (maar) 83km te gaan. Ik loop vervolgens af en toe half strompelend naar mijn overnachtingsadres in swalmen. Het blijkt een normaal huis, geen enkele aanduiding dat het een bb is, ik twijfel dan ook of ik goed zit. Nouja, proberen dan maar, ik bel aan en de deur wordt wagenwijd opengedaan! Ik krijg een drankje en we praten, ik vraag opeengegeven moment voorzichtig of de dochters al het huis uit zijn(had de foto’s gezien), blijken het kleindochters te zijn. Ik moet nog even trainen op mijn leeftijd schatten denk ik. Ze vraagt of ik het dorp in wil om te eten, ik wil eigenlijk geen stap meer verzetten en denk aan de twee voedselpakketjes die ik al tweeëntwintig dagen meesleur en anders toch niet op eet. Uiteindelijk wordt er warm water opgewarmd wat in het zakje gaat en zit ik aan tafel, terwijl ze zelf ook eten. Het voelt bijna als thuis. Het eten is niet echt lekker, maar ook niet vies, eigenlijk best goed te eten zo uit het zakje. Ik krijg nog een toetje van de gastvrouw, daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. Even douchen, blog typen en slapen! Ik ben zo moe dat ik voor mijn gevoel wel twaalf uur kan slapen.

Tot morgen,
De halfslapende ryan.

Ogen gericht op boven

De muziek die ik hoorde gisteren mondde uit in een feest, een feest wat tot zeker twee uur snachts duurde. Niet dat ik er veel last van had, nadat mijn post klaar was ben ik als een blok in slaap gevallen, om vervolgens om half twee even wakker te worden. Hierdoor weet ik dat het tot zeker twee uur snachts duurde, want dat is de tijd dat ik wederom in slaap ben gevallen tot acht uur. Uiteindelijk heb ik toch goed geslapen, bij het ontbijt was het dit keer druk, we zaten er met zes man + ik. Het gaat over van alles en nog wat, uiteindelijk kan ik ook weer mijn verhaal doen, een groter publiek dan ik tot nu toe heb gehad! Ze lijken oprecht geïnteresseerd in hoe lang ik al bezig ben, hoe ik erop kom, hoe lang ik nog moet etc. Als resultaat is het laat dat ik mijn teentje opnieuw tape en vertrek.

De wandeling

Vandaag is mijn teentje merkbaar verbeterd, de irritatie is 5% van wat het gisteren was. Het weer zit vandaag ook helemaal mee, waar het gisteren moeizaam ging, is daar vandaag bijna niks van te merken. Ik heb geen last van mijn schouders, geen last van spierpijn (dat al sinds de vijfde dag niet meer), geen last van mijn voeten, geen last van het weer… ik begin de dag goed!

De route loopt al snel door de bossen, ook hier is de ravage te merken die de wind heeft veroorzaakt. Takken op het pad en ernaast, ik zie na een tijdje zelfs een boom die met een plak grond is omgevallen. De boom is gigantisch, ik vraag me af of dat ook van de wind is geweest, of dat het misschien door mensenhanden is gedaan omdat de boom instabiel was. Hoe het ook zei, het is een indrukwekkend gezicht. Ik passeer na het stukje bos een klein stukje heideveld, het bordje ervoor waarschuwt voor grote grazers, ik zie er geen één. Ik loop nog even over houten vlonders, over  een oude maas-meander, hier liep dus ooit de maas, bizar.

Ik kom uit bij het dorpje “Zwaanenheike”, ik ga even zitten op een bankje ervoor. Ik kijk even hoe laat het is; 11:15, dat betekent dat ik 5,5km heb gelopen in een uur. Met foto momenten en al is dat weer als vanouds snel. Ik ben niet heel moe, dus na twee minuten loop ik weer door alsof ik nog moet beginnen. Tegen het einde van het dorp staat een heus pieterpad bankje, er staat drinken en wat te eten, maar ik heb en geen rust nodig en geen honger of dorst, dus ik loop door. Aan het einde van het dorp zit een heel verleidelijk terrasje, maar ook die sla ik over.

De wolken

Lopend tussen de akkers na zwaanenheike valt het me ineens op: het uitzicht over de wijde akkers hangt onder een zeer fraai wolkendek. Bizar is ook dat aan mijn rechterkant er heel onheilspellende donkere wolken hangen en aan mijn linkerkant heldere lichte wolken. Het is haast voelbaar dat er twee luchtfronten met elkaar botsen, links een stukje warmer dan rechts en het ene moment is het warmer en dan weer kouder. Dit is al eens eerder voorgekomen: op de eerste dinsdag/woensdag toen de hitte werd weggeblazen door de koelte. Dit keer is het verschil gelukkig niet zo heftig en het levert nu prachtige vergezichten op.

Ik kom uit bij een buurtkapel in houthuizen, er branden nog steeds kaarsjes. De deur was open en ik ben even naar binnengegaan, voor geld kan je een kaarsje aansteken, maar ik zie er geen reden toe. Als ik zoiets al zou doen, dan vindt ik dat je daar ook alle tijd voor moet nemen, dat je er met een bewuste reden heen moet gaan en dat je in dergelijke dingen enigszins moet geloven, of dat nu voor jezelf is of diegene voor wie je het kaarsje opsteekt. Ik voldoe vandaag aan geen enkele van mijn eigen eisen, dus ik loop door.

Het pad komt uit bij huis kaldenbroek, een kasteelhoeve uit de vijftiende eeuw. Hier vlak na is de foto gemaakt: rijen met verschillende bloemen, onder een mooi wolkendek. Op de weg naar grubbenvorst heb ik dat uitzicht, in de verte zie ik de kerktoren van het dorp al, ieder limburgs stadje heeft er wel één. Ik had van te voren al het idee om in het dorp wat te eten en drinken, ik wordt blij verrast: het friese stelletje van gisteren zit op een terras. Ik mag erbij zitten, het blijkt een soort ijscafe, dus vandaag eet ik een ijsje. Ze zijn de eerste pieterpaddo’s die ik vandaag tegenkom, de gemiddelde wandelaar loopt zo snel als ik met een zeer teentje loop, dus ik ben te vroeg. Na een tijdje gaan ze er weer vandoor, ze hebben hun namen nog verteld, maar ik ben ze inmiddels weer vergeten, hoe kan het ook anders.

Vlak na grubbenvorst mag ik voor de vorstelijke prijs van wel twintig hele centen weer de maas over met een pontje. De weg voert over een lange weg over de dijk en uiteindelijk op een akkerweg, normaal een saaie, lange weg, maar ik kijk meer naar boven dan wat anders. Vandaag ben ik niet gefascineerd door stromend water, maar door de wolken. In combinatie met de akkers en de maas heeft het iets betoverends, zo loop ik uiteindelijk over een weggetje aangeduid met een bord: “Pieterpad”. Goed te weten dat ik goed zit. Het pieterpad komt uit bij een plantencentrum, één op de twee auto’s heeft een duits kenteken. Deze weg is wel lang en saai, dus ik kijk maar weer naar boven. Uiteindelijk loopt het over de maascorridor, een graspad dat bij hoog water blank staat. Hier zijn de grote grazers wel te zien, sommige lopen over het pad, of staan er vlak naast. Er zijn jongen te zien, ik kijk een paar keer achterom of er niet eentje achter me aankomt. Vlak onder de brug van de snelweg staat een kalf, midden op het pad. Ik maak een foto, maar zal er toch langs moeten, dus ik loop schuin naar links om er voorbij te kunnen, niet recht op hem af. Hij schrikt, wijkt uit naar rechts en begint te blaten… Uhoh, als vader en moeder maar niet komen. Gelukkig doen ze dat niet en ik kan doorlopen.

Venlo

Na de brug is de bouwput wat de naam venlo draagt al te zien. In de verte zie ik het friese stelletje, ze praten met een ander stelletje. Voordat ik er ben lopen ze weer door, het andere stelletje loopt mijn richting op.
“Pieterpad aan het lopen?”, vraagt de man.
Ze willen weten waar ik het boekje vandaan heb en mijn overnachtingsadressen, ze willen zelf ook een stuk van het pieterpad lopen en komen zelf uit venlo. Na even gepraat te hebben loop ik weer door. Ik kom uit bij de kapel van genooi, druk bezocht. Ik loop met bepakking en al schaamteloos naar binnen bij het bijgebouw, er zitten mensen binnen en nu voel ik me toch even ongemakkelijk. De foto van het interieur laat ik maar even achterwege

Na de kapel is het nog een goede 2km naar de binnenstad van venlo over een lange dijk. Eenmaal gearriveerd is het ook in de binnenstad van venlo een bouwput. De “kruising met stoplichten” waar ik volgens mijn boekje moet oversteken bestaat niet meer. Morgen moet ik ook over een alternatieve route, door de aanleg van een snelweg naar duitsland. Het is wel duidelijk: overal wordt er gewerkt aan de weg, ik ben weer in een echte grote stad en het stikt hier van de buitenlanders.

Om half vier check ik in bij het hotel, om vijf uur eet ik bij een tent iets verderop. Ik eet weer iets wat ik normaal nooit zou doen: carpaccio. Het is niet vies, maar ik vindt het ook niet geweldig. Daarna een gewoon lekker biefstukje! Als toetje een aantal dingen met onmogelijke namen, was wel lekker in ieder geval. Er zitten twee oudere dames een tafeltje naast me, ze spreken half nederlands en half duits. Duitse woorden worden vermengd in nederlandse zinnen, soms is de hele zin bijna helemaal duits, apart.
De kamer en het eten zijn vandaag en gisteren behoorlijk prijzig in vergelijking met de rest van de tocht, terwijl ik nou niet kan zeggen dat het zo uitzonderlijk is/was. In feite is het al vaak beter geweest voor een derde van de prijs, nouja niks aan te doen.

Ik hoor de muziek goed, maar vraag me af of het wel van hier komt en niet uit de stad. Ik ben moe, dus als het net zo gaat als gisteren zal ik er weinig van meemaken.

Bis morgen,
Het ryantje von venlo.